วันก่อนชั้นได้ไปงานบวชของคนบล็อคที่แล้ว..
ก่อนวันงานเค้าโทรมาหาชั้น บอกว่าปลงผมเวลานี้ๆ จะมาตอนไหนก็ได้นะ
โทรมาย้ำชั้น 3 ครั้ง..
แสดงว่าเค้าอยากเจอชั้น และแน่นอนชั้นก็อยากเจอเค้า..
6โมงเช้า เพื่อนชั้นและรุ่นน้องมารับที่บ้าน
จุดหมายคือ วัดที่อ.บางระกำ
ชั้นเองก็ไม่เคยไปที่อำเภอนี้มาก่อนเลย...
นาทีที่รถเลี้ยวเข้าวัด ใจชั้นมันแป้วๆและเต้นรัว...
และชั้นก็ได้เจอเค้าในรอบสามเดือน เค้าเดินออกมาจากศาลา และยังคงมีรอยยิ้มที่ชั้นชอบ...
เพื่อนๆของเค้ากรูกันเข้าไปทักทาย มีแต่ชั้นที่ยืนออกมาห่างๆ
สายตาของเค้าก็มองมาที่ชั้น แล้วยิ้มให้...
ตอนนั้นชั้นบอกไม่ถูกเลย ความรู้สึกตอนนั้นมันมากมาย
ยินดี ดีใจ สับสน..และอยากร้องไห้
ชั้นได้ปลงผม
ชั้นได้อาบน้ำ
ชั้นได้ร่วมขบวนแห่นาค
ชั้นได้ใส่บาตร
ชั้นได้ถ่ายรูปคู่
และชั้นก็ลาพระ..
เดินทางกลับอย่างรู้สึก อิ่มใจ 
ชั้นควรจะโทรไปหาท่านมั้ย
ไม่ดีกว่า ให้ท่านศึกษาธรรมะอย่างเต็มที่โดยไม่มีชั้นเข้าไปกวนใจท่าน
แต่ชั้นอยากคุยกับท่าน
มันอาจจะเป็นความคิดที่ไม่เหมาะเท่าไหร่ เพราะชั้นก็เป็นแค่สีกา
งั้นรอท่านสึกออกมาแล้วค่อยคุยกัน
สึกมาแล้วท่านอาจจะไม่คุยกับชั้นอีกเลยก็ได้
ชั้นควรทำอย่างไรดี...
